Ontharding van wegen verbindt versnipperde natuur in Vlaamse nationale parken

Over heel Vlaanderen bepleiten natuurorganisaties en parkbeheerders het opbreken van overbodige wegen in en rond erkende natuurgebieden. Wegen zoals de Watering (Maaseik), Duboislaan (Zoniënwoud) en Europalaan (Genk) verstoren waardevolle ecosystemen en vormen barrières voor dieren en wandelaars. De ontharding van zulke infrastructuur moet natuurgebieden beter verbinden en hun ecologische waarde verhogen. In het Nationaal Park Hoge Kempen zijn al twee wegen geschrapt. Coördinatoren zoals Johan V…

Over heel Vlaanderen bepleiten natuurorganisaties en parkbeheerders het opbreken van overbodige wegen in en rond erkende natuurgebieden. Wegen zoals de Watering (Maaseik), Duboislaan (Zoniënwoud) en Europalaan (Genk) verstoren waardevolle ecosystemen en vormen barrières voor dieren en wandelaars. De ontharding van zulke infrastructuur moet natuurgebieden beter verbinden en hun ecologische waarde verhogen. In het Nationaal Park Hoge Kempen zijn al twee wegen geschrapt. Coördinatoren zoals Johan Van Den Bosch en Steven Vanonckelen benadrukken dat ontharding essentieel is voor geloofwaardige natuurontwikkeling. Hoewel projecten vaak botsen op praktische bezwaren en gevestigde belangen, tonen ze het potentieel van ruimtewinst en biodiversiteitsherstel.

Ook in West-Vlaanderen komt ontharding steeds vaker op de agenda. In De Haan loopt sinds 2008 een discussie over de verzanding van de N34, de drukke kustweg die historische duinen doorkruist. Een autovrije herinrichting van de ‘Koninklijke Baan’ zou het duinlandschap herstellen en lokale natuurzones verbinden, maar stuit op weerstand van handelaars en bewoners.